من آدم وقت شناسی نبودم…و البته نیستم !!!
....تنها چیزی که از وقت شناسی می دونم اینه که دیر سر قرارهام نرسم...توی بقیه موارد من یک وقت نشناس به تمام معنا هستم!!! من هیچ وقت نمی دونم دقیقا کی باید بخندم... کی گریه کنم...
کی نه بگم... کی دروغ بگم... کی ساکت باشم... کی شروع کنم... کی تموم کنم... کی بی خیال بشم... کی با تموم وجود تلاش کنم.... کی عاشق باشم... کی بی تفاوت باشم.
من همیشه یا خیلی دیر می رسم یا خیلی زود!!!
امروز داشتم فکر میکردم زندگیم مثه یه انبار کهنه شده...پر از وسایل قدیمی و ترک خورده...
هر چند وقت یه نفر وارد میشه و چند تا از این لوازمو میزنه خورد و خاک شیر میکنه....بعدشم میره...
منم میشینم کنار انباری و فقط تماشا میکنم...دیگه نه آدما برام مهم اند...نه وسایلی رو که میشکنن...
من خالی و خالی تر میشم...
و این حس خوبیه...
پ.ن. ژاله معتقده زندگی مثه انباری شرف داره به زندگی بعضیا که مثه توالت میمونه!!!
Never mind
انقده از ابتذال و روز مرگی اخیرم لذت میبرم که هیچ حرفی واسه گفتن ندارم...
حالم خوبه...واقعا خوب!!
اما تو باور نکن.