بی بهانه نوشتن هم عزیز دل، دل بهانه گیر می خواد....

می نویسم بی بهانه،
با دلی پر بهانه که خودش هم نمیدونه بهانه کدوم خاطره نزیسته رو می گیره...

بارها و بارها گفته ام دیگه بسه!!
 تو که بهانه ای برای نوشتنت نیست،
تموم این کلماتی که می نویسند و می خونی و بیشترهایی که نمی خونی
 به بهانه حضور اونی نوشته می شن
 اما تو که او نداری !!!

می نویسند به خاطر اونی که هست،
یا اونی که نیست و بوده و رفته ،
 تو که اما نه اونی داری،
 و نه اونی داشته ای که حالا نباشه و رفته باشه،
بهانه ات برای نوشتن چیه؟

اما ...

او نداشتن هم گاهی قشنگترین بهانه برای نوشتنه،
بی بهانه نوشتن هم گلکم، دل پر بهانه می خواد...!!